KALEMİN GÜCÜ PLATFORMU

İSMAİL TEKİN

Kars/Ardahan/ Göle ilçesi Tahtakıran Köyü’nde on iki çocuklu bir ailenin sondan ikinci çocuğudur. İlkokul öğrenimini köyünde tamamladı. Bin dokuz yüz altmış sonrası başlayan kentleşme süreciyle birlikte, büyük ağabeyi ailesiyle İstanbul’a göç edince onlarla birlikte İstanbul’a taşındı. İstanbul, Zeytinburnu İhsan Mermerci Ortaokulu’nun ilk mezunudur. Lise öğrenimini Bakırköy Lisesinde devam ettirdi. Sonra Zeytinburnu İhsan Mermerci Lisesi’nin de ilk mezunlarındandır. İstanbul Edebiyat Fakültesi Coğrafya Bölümü’nden mezun olduktan sonra meslek yaşamına öğretmen olarak başladı. İlk görev yeri çok sevdiği memleketi Kars Cumhuriyet Lisesi oldu; ardından Adana 19 Mayıs Ortaokulu ve Adana Yapı Meslek Lisesi’nde (İsmet İnönü Anadolu Endüstri Meslek Lisesi) yaptı. Emekliliğini Adana Erkek Lisesi’nden aldı.

Edebiyatla derin bağlar kuran Tekin’in otuz adet yerli klasik roman ve otuz dünya klasiği içeren çözümlemeleri bulunmaktadır. “Geçmiş Zaman Olur Ki” adlı şiir kitabı yayınlanmış “Son Yaz” isimli şiiri ACS Prodüksiyon tarafından kliplendirilmiştir. Klipte yazar “dalgın ve yalnız adam” figürünü canlandırmıştır. Sosyal medyada “Edebiyatla Yaşamak” başlığı altında özgün içerikler üretmekte, roman analizleri yapmakta ve edebi sunumlar gerçekleştirmektedir. Halen Adana da kültürel etkinliklere aktif olarak katılmakta ve yazın çalışmalarına devam etmektedir.

BARIŞ İÇİN AĞIT

Bir Kız Çocuğunun Çığlığı

Umut, insanlığın kalbinde doğdu.
Gökyüzü de bir beşikti,
ateş geldi, beşiğe dayandı,
ışık külle karıştı insanın ellerinde.

Bir şehir yandı-Hiroşima,
bir şehir sustu-Gazze.
Toprağın tozu uçuştu çağdan çağa, insanın acısını taşıdı mavi dünyaya, çocukların kalbinde sessiz kaldı.

Gökyüzü demir rengine büründü.
Uçaklar artık kuş değil, korkuydu,
bir tuşla birçok kalp sustu,
nükleer sessizlik büyüdü yüreğimizde, tanrılar bile utanır oldu insandan.

Silah tüccarları karlarını sayıyor,
doğa her gün biraz daha sancılı,
deniz kabarıyor, ağaçlar suskun.

Oyunlar yarım kalıyor, sesler kesiliyor; yaşam, savaşın karanlığında boğuluyor.

Doğanın sessiz bir köşesinde
hala bir çiçek açıyor,
belki barışın kalbidir o.
Zalimler kalplerine döndüklerinde,
dünya yeniden umut,
umut yeniden bir çocuk olur.

Bu şiir, çağımızın en sessiz tanıklarına; savaşlarda yitip giden, adını bile bilmediğimiz çocuklara adanmıştır. Onların suskunluğu dünyanın vicdanıdır.