İnsanlar bazen bir hikâye gibidir…
Okursun, okursun ama yine de anlayamazsın.
Bazı insanlar vardır; bir kitap gibi açarsın hayatlarını.
Yazmışlardır, anlatmışlardır, paylaşmışlardır…
Ama ne kadar okursan oku,
Yine de tam manasıyla anlayamazsın.
Çünkü insanı anlamak, sayfalardan değil, gönülden okumakla olur.
Bir hikâyeyi herkes okur ama herkes aynı yeri hissedemez.
Kimi sadece cümlelerde dolaşır,
Kimi bir kelimede gözyaşına boğulur.
İnsan da işte böyledir…
Kimi vardır, hayatı roman gibidir ama onu anlayacak bir okuyucu yoktur.
Kimi de yıllardır anlatır, konuşur…
Ama karşısındaki sadece duyar, dinlemez.
Anlamak, içten bir iştir.
Sadece kulakla değil, kalple yapılır.
Kalbin kapalıysa, karşındaki ne kadar içini dökerse döksün,
Sen onu duyamazsın.
İnsan bazen sessiz bir çığlık atar.
Bir bakışla anlatır derdini.
Ama anlamayana dil dökmek fayda etmez;
Çünkü o okur ama anlayamaz.
Gönül Defterimden / Cemile Gamsız




Yorum bırakın